Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

μικρό γράμμα στον Παναγιώτη Ποταγό


κυρ-Παναγή,
τα σέβη μου... Πήρα μολύβι και χαρτί και είπα γραφή για σένανε να φτιάξω. 
Ξέρω πως ίσως ν' αναλογάσαι πούθε σε ξέρω και σε μελετάω, πούθε έμαθα για λόγου σου και βάλθηκα τους δρόμους σου να πάρω
Η αλήθεια όμως είναι πως πάει καιρός που στο μυαλό μου μέσα σ' έχω.  Χρόνια πάει πίσω που σ' έμαθα, σε θάμαξα, σε ζήλεψα....  Ω ναι, σε ζήλεψα.... Πολύ.  Γιατί πολύ θα ήθελα κι εγώ να ήμουν σαν εσένα.  Ταξιδευτής σε μέρη απάτητα.

Πόσες φορές δε σ΄έφερα στο νου μου... μικρό παιδί να χάνεσαι σ' αράδες τυπωμένες, σε τόπους ανεύρετους να ψάχνεις τη σκιά σου.  Κι ύστερα το βλέμα σου στον ουρανό να στρέφεις, εκείνον τον τεράστιο του τόπου μας - τον ξέρω εγώ καλά αυτόν τον ουρανό... έχω κι εγώ σταθεί από κάτω του και όνειρα έχω στήσει.  Κάτω από τον ίδιο ουρανό...μόνο που εσένα σε στένεψε.... και γύρεψες να φύγεις...

Σιχάθηκες διαβάζω τη γενιά σου.  Σωτήρες και πολιτικοί, γλύφτες κι αφεντικών τσιράκια πληγώσαν τη ψυχή σου.  Και πήρες το δισάκι σου, ξεκίνησες γι αυτό που χρόνια αργότερα έγραψες "το έντιμον το στάδιον".

'Ησουν γιατρός και ήξερες τον πόνο τον ανθρώπινο.  Κι ήταν η προίκα σου αυτή το πιο βαρύ φορτίο όταν στου μεταξιού το δρόμο χάθηκες.  Το είδες πως ο άνθρωπος θεριό ανήμερο είναι όπου στον κόσμο κι αν βρεθεί, ότι ράτσα, οτι θεό κι αν προσκυνά.

Κι έτσι κι εσύ το βήμα σου θεό είπες να κάνεις, πιστεύοντας πως στη ζωή όλα ένας δρόμος είναι.

Για αυτό και μόνο προσκυνώ σε. Γιατί εσύ το τόλμησες.  Το κάλεσμα που μέσα μου γροικάω.  Είναι ίσως η φωνή από τα βουνά τα ίδια που από μικροί κι οι δυό μας περπατήσαμε.  Μόνο που η ψυχή η δικιά σου δεν άντεξε να μη τ' ακολουθήσει.

Σαν πίσω εγύρισες το μόνο που εζήτησες ήταν παρηγοριά να γίνεις.  Κι αυτό ίσως να ήτανε τ' αλαργινότερο ταξίδι. Εσύ το ξέρεις πως το πλήρωσες - ποιό να 'ναι άραγες το νόμισμα της ελευθερίας;

Στο είπα στο ξεκίνημα, σε ζήλεψα. Για το ταξίδεμά σου.  Μα πιότερο που την ψυχή σου άκουσες.

Να 'σαι καλά όπουθε είσαι.  Και στο υπόσχομαι εγώ.  O γερο έλατος, μετά από τόσα χρόνια, το ίδιο τραγούδι λέει.  'Οπως αυτό που σου λεγε κρυφά παιδί σαν ήσουν...


(πληροφορίες για το ποιός υπήρξε ο Παναγιώτης Ποταγός υπάρχουν εδώ κι  εδώ)


12 σχόλια:

  1. πραγματικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση,
    για τον κ. ποταγό..:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελικά στις μνήμες,δεν χωρούν
    αξιόλογοι Άνθρωποι..
    μόνο πολιτικάντηδες..

    (το τι είδε σήμερα ο ποιητής
    με πονάει κι εμένα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαμούφι...είσαι καλλιτέχνης. Πάει τελείωσε.
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. «διακινδύνευσα τη ζωή μου για την τιμή της χώρας μου, που δεν πρέπει να αντιπροσωπεύεται μόνο από το έδαφος μας και τα ένδοξα ερείπια μας, αλλά από εμάς τους ίδιους στην προσπάθεια μας να γίνουμε αντάξιοι των προγόνων μας».

    Ίσως από τους πρώτους που κατάλαβε την οικογενειοκρατία και την απόλυτη επίκυψη στους αφεντάδες άγγλους τότε προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμια της τάξης τους.

    Και τον ζηλεύω, γιατί έκανε το όνειρό του πραγματικότητα.Είδε άλλους τόπους,άλλους ανθρώπους.
    Αυτά που προφανώς θα διάβασε από παιδί.
    Και μην ξεχνάμε την εποχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ελίτσα
    Είς Άνθρωπος!
    Εξεπλάγην που το ξέρεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. bbimbo
    η ενδιαφέρουσα ζωή ενός πραγματικά ανατρεπτικού ανθρώπου για τον οποίο δεν θα μάθουμε ποτέ σχεδόν τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τάκη
    δυστυχώς συνήθως δεν τους χωρά... γιατί όσο πάει η μνήμη μας γίνεται όλο και πιο στενή και μίζερη...

    (εγώ πάντως Τάκη μου δεν άντεξα την κοπάνησα ΣΚ και πήγα και μύρισα χιόνι - δεν την έβγαζα αλλιώς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΟΧΙΑ
    Καλημέρα φιδάκι...
    Από ένα βιντεοτεμάχιον που υπέπεσε στην αντίληψίν μου είναι κι άλλοι καλλιτέχναι στην παρέα :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. staxti
    Πράγματι μνήμη όμορφη και αφορμή για συλλογισμό.

    Σταχτούλα καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. tikto
    αυτό που έκανε αυτός άνθρωπος... Παράτησε λεφτά, κοινωνική θέση, ασφάλεια, τη ζωή του όλη... γιατί η ψυχή του είχε μπουκώσει... αρνήθηκε να σκοτώσει τα παιδικά του όνειρα...

    Άντε κάνε παρακείθε να κάτσω κι εγώ και να ζηλεύουμε παρέα

    ΑπάντησηΔιαγραφή