Είναι σίγουρο πως έχεις μεγαλώσει...

...όταν οι θερμίδες της τούρτας σε απασχολούν πολύ περισσότερο, παρά το τι μπιχλιμπίδι θα έχει επάνω της
...όταν δεν αγχώνεσαι πια για το αν ο Αλέξης (αυτός που κρύβεται "πίσω από τις λέξεις") θα έρθει ή όχι στο πάρτυ σου
...όταν   το τακτικό συγύρισμα του δωματίου σου δεν εξαργυρώνεται στο πολυπόθητο δώρο
...όταν εν ολίγοις παύεις να πρήζεις όλον τον κόσμο με τα γενέθλιά σου

Όπως και να 'χει και παρόλο που είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι δεν τη γλίτωσα και μεγάλωσα, αν ήταν να μου ευχηθώ κάτι θα ήταν να κατακτήσω λίγο από αυτό:

"Σατυρικά Γυμνάσματα"

Στ᾿ ἀκάθαρτα κυλῆστε μας τοῦ βούρκου,
καὶ πιὸ βαθιά. Πατῆστε μας μὲ κάτι
κι ἀπὸ τὸ πόδι πιὸ σκληρό του Τούρκου.

Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι,
ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλῆδες,
οἰκοπεδοφαγάδες, ἀβοκᾶτοι,

κομματάρχηδες καὶ κοτζαμπασῆδες,
καὶ τῆς γραμματικῆς οἱ μανταρίνοι
καὶ τῆς πολιτικῆς οἱ φασουλῆδες,

ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι!
-Ἀμάν! Ἀγά, στὰ πόδια σου! ἄκου! στάσου!
Βυζαντινοὶ — Γασμοῦλοι — Λεβαντίνοι.

Ρωμαίικο, νά! Μὲ γειά σου, μὲ χαρά σου.

----------------------------------------------

Σκύλος κοκκαλογλύφτης φέρνει γύρα
κράκ! τάκ! τῆς γειτονιᾶς τοὺς τενεκέδες.
Ὁ ποσαπαίρνης μὲ τὸ θεσιθήρα

γιὰ τὴν πατρὶς καυγᾶ στοὺς καφενέδες.
Οἱ γάτοι λυγεροὶ στὰ κεραμίδια
ταιριάζουν ἐρωτόπαθους γιαρέδες.

Φαγοπότι, ξαπλωταριό, τὰ ἴδια.
Τὰ θέατρα, τὶς ταβέρνες, τὰ πορνεῖα,
φάμπρικες, μπάνκες, σπίτια, ἀποκαΐδια,

τ᾿ ἀνταμώνει ἀττικώτατη ἁρμονία.
Καὶ κοιμισμένη στὰ ὄνειρά της βλέπει
μουρλὴ γλωσσοκοπάνα Πολιτεία

τὸν Περικλῆ. Μὰ ὁ Χασεκὴς τῆς πρέπει.

Κωστής Παλαμάς

έτος 1912

Όταν η "φροντίδα" γίνεται "προστασία"

Για να τα βάλω κάτω...  Ξανθιά γυναίκα βλέπετε, εύκολα μπερδεύομαι.
Λες αν το πιάσω  το πράμα από κάμποσο παλιότερα να βγάλω άκρη;


Λοιπόν - και μιας και παραπροχθές ήτανε και του Πολυτεχνείου - επί χούντας η φράση "τα δικαιώματα του πολίτη" μάλλον αποτελούσε το πιο σύντομο ανέκδοτο.
Αν η φάτσα σου δεν άρεσε, αν φορούσες κανένα από εκείνα τα χακί αμπέχωνα ή αν το μαλλί μετρούσε μερικούς πόντους παραπάνω μπορούσες να βρεθείς μπλέ μαρέν στο κρατητήριο με την ευχή να γλιτώσεις τα χειρότερα.
Το δε υπουργείο που είχε αναλάβει τη φροντίδα σου "υπουργείο δημόσιας τάξης" με τ' όνομα.


ΟΚ, χούντα ήτανε και πέρασε.  Έκανε ότι κάνει μια χούντα που σέβεται τον εαυτό της, αλλά πέρασε.


Ήρθε δημοκρατία.  "Τα δικαιώματα του πολίτη" - σου λέει - δεν είναι πια ανέκδοτο.
Το υπουργείο σου βέβαια - το υπεύθυνο για τη φροντίδα σου ντε - μηδέ αλλάζει όνομα μηδέ προσωπικό.  Οι ίδιοι που σε φρόντιζαν παλιά το ίδιο εξακολουθούν να πράττουν, με τη διαφορά ότι η φροντίδα τώρα είναι δημοκρατική.
Όσο για το χρωματάκι... το μπλε μαρέν εξακολουθεί να φοριέται με κάθε ευκαιρία και σε κάθε κολεξιόν, χειμώνα - καλοκαίρι.
Εκτός βέβαια από τις φορές που γίνεται κόκκινο και μετά μαύρο - φροντίδα υπέρμετρη που κάποιοι δεν την άντεξαν κι υπέκυψαν στα τραύματά τους...


Άντε και μετά ήρθε ακόμα περισσότερη δημοκρατία.
Τι εθνική αντίσταση, τι Πολυτεχνείο, όλα σχολικές εορτές τα κάναμε.  Το "Βροντάει ο Όλυμπος κι αστράφτει η Γκιώνα"να αντιλαλεί απ' άκρη σ' άκρη σε κάθε σχολική χορωδεία. 
Όλα κι όλα όμως η φροντίδα φροντίδα.  Το υπουργείο σου δε σε ξεχνά στιγμή.  Παραμένει σταθερό στο όνομα,  λίγο πολύ στο προσωπικό και στις αισθητικές του προτιμήσεις. 
Αν η φάτσα σου και πάλι δεν του αρέσει, αν το ρούχο σου είναι έτσι λίγο κάπως... να φέρνεις βρε αδερφέ σε πανκιό ή φρικιό ή αν το μάτι σου  έχει  λίγο μιαν αγρίλα πάει την έκατσες τη βάρκα.  Με συνοπτικές διαδικασίες διαπιστώνεις ότι αυτοί που σ' έχουν στην φροντίδα τους πιστοί και στο χρώμα τους.  Αυτό το μπλε μαρέν δε λέει με τίποτα ν' αλλάξει , κομμάτι πια διαχρονικό και κλασσικό που φοριέται κάθε ώρα της μέρας.  Υπόψιν όμως με περισσότερη δημοκρατία. Που τούτη τη φορά δε σε αφήνει στην αγωνία αν θα υποκύψεις ή όχι σε τελειώνει επί τόπου.


Και σιγά σιγά τα χρόνια περνάνε.  "Επανίδρυση του κράτους" σου λέει....
Και βεβαίως κύριε τι νόμιζες ότι όλοι αυτοί που σε νοιάζονται όλα αυτά τα χρόνια θα άφηναν έτσι ατιμώρητη την κακιά την ζαρντινιέρα που ξεπετάχτηκε - η αυθάδικη - καταμεσίς του δρόμου...κι άμα πέσεις και χτυπήσεις πάνω της; 
Για μια ακόμα φορά σε φροντίζει το αγαπημένο σου υπουργείο, επανιδρυμένα ετούτη τη φορά.  Ενδυματολογικά - αρχικά τουλάχιστον -  δεν δείχνει κάποια ιδιαίτερη προτίμηση, σε κάνει μπλε μαρέν ότι και να φοράς . 
Μέγιστη δε προσφορά η εισαγωγή ενός καινούργιου όρου.  Του "εξοστρακισμού".   Που ξέρεις τι θαύματα μπορεί να κάνει; μέχρι και να σε βρει με  ευθεία τροχειά  στην καρδιά.


Και με τη φροντίδα, όσο επαναϊδρυόμαστε, να εξαπλώνεται ραγδαία. 
Την οποία φροντίδα αν δεν την δώσουμε στους ξένους μας σε ποιούς θα τη δώσουμε;  αγένεια θα ήταν από μέρους μας... Εντάξι όμως το υπουργείο μας, μας έβγαλε κι εδώ ασπροπρόσωπους.Τους φρόντισε καταλλήλως. 
Ενώ παράλληλα άρχισε - και για μια φορά ακόμα  - να αποκτά στυλιστική άποψη. Ήταν άλλωστε ο αρχιφροντιστής μυημένος από τα χρόνια της χούντας στους τρόπους περιποίησης και σίγουρα από κουκούλες κάτεχε πολλά.


Ωραία.  Μέχρι εδώ όλα καλά.  Από εδώ και κάτω είναι που αρχίζει το μαρτύριο της ξανθιάς. 
Κατ' αρχήν μου αλλάξανε το όνομα: "Προστασίας του Πολίτη" - πιασάρικο δε λέω.
Και όσο για "τα δικαιώματα του πολίτη" να βγαίνει εκείνος ο κυριούλης στην τηλεόραση και τσαντισμένος να λέει ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τα καταπατήσει (ούτε καν σε εκείνους που τόσα χρόνια μπαΐλντισαν να μας φροντίζουν) .  Να λέει ακόμα ότι το ξεκουκούλωτο πάει μας τελείωσε και ότι η ευγένεια είναι το ύψιστο αγαθό σε τούτο τον παλιόκοσμο....


Όταν λοιπόν μέσα σ' αυτή την ροζ ατμόσφαιρα βλέπει η ξανθιά αυτά:

(κάνε κλικ για να διαβάσεις ντε)
(φωτό από το FAQ που την βρήκα στους άνεργους δημοσιογράφους)

δεν γίνεται να μην αποκτήσει υπάρξιακα ερωτήματα.  Διότι αν δε φταίει το χρώμα της ρίζας τότε κάτι άλλο φταίει.

Μήπως  - λέω εγώ τώρα - το ότι ο φασισμός και η βία πιότερο από ιδέα είναι κυρίως τρόπος.  Ο τρόπος που μας προστατεύουν (μα δεν είναι πιο εύηχο από το "φροντίζουν";), υπερτραφής από αρρωστημένους εγωκεντρισμούς,  παραταϊσμένες αλαζονείες και λογικές του παράλογου;


Όμως, ρε παιδιά, αν και ξανθιά, πολίτης είμαι κι εγώ (που μάλιστα καθημερινά κινείται, λόγω  επαγγελματικής στέγης, στα φτου - κακά Εξάρχεια).  Τα δικαιώματά μου όμως ανέκδοτο παραμένουν.   Σαν αυτό που είναι κάποιος και σαπίζει τον άλλον στο ξύλο ενώ ταυτόχρονα του στέλνει φιλάκια στον αέρα  "έτσι για να φτιάξει ατμόσφαιρα"...
Κι όσο αναλογίζομαι ότι το μπλε μαρεν δεν πάει καθόλου με το "ξανθί" - με ποιο ταιριάζει άλλωστε; -δεν γίνεται να μην αναρωτιέμαι απ' τους προστάτες μου ποιος θα με προστατέψει τον πολίτη;

Πως λέμε γάτα....

... καμία σχέση

Καλή ημέρα να έχουμε!! 

Και μη ξεχνάμε πως το παγωμένο νερό  - και δη εις την κεφαλήν - βοηθά στο ξελαμπικάρισμα...




.

Με αφορμή τις 17 του Νοέμβρη...

Είμαι γέννημα θρέμμα μιας γενιάς που «χούντα δεν εγνώρισε μα ούτε ελευθερία». Μιας γενιάς που στο μεγάλωμά της στερήθηκε τη διεκδίκηση και τον αγώνα. Και ταυτόχρονα στερήθηκε την ικανότητα να αναπτύξει κοινωνική κρίση και άποψη.

Όλα τα βρήκαμε τακτοποιημένα. Μας είπαν πως όλα είχαν μπει στη θέση τους, πως επιτέλους μετά από χρόνια η κοινωνία είχε θεμελιώσει τις ελευθερίες της κι εμείς για το μόνο για το οποίο θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε ήταν η ευημερία μας.

Και αυτό κάναμε. Και το κάναμε τόσο καλά που στην προσπάθειά μας αυτή ξεχάσαμε όλα τ’ άλλα.

Μεγάλωσα με την ψευδαίσθηση της κοινωνικής ελευθερίας. Μεγάλωσα με την καραμέλα της δημοκρατίας.

Και ξάφνου καταλαβαίνω ότι η δημοκρατία λειτουργεί και η ελευθερία υπάρχει όταν εγώ δεν απαιτώ τίποτα. Όταν είμαι ένα ωραιότατο σγουρομάλλικο προβατάκι που κυνηγά την περιβόητη ευημερία του.

Αν αποκτήσω άποψη, αν διεκδικήσω, αν δείξω ανησυχητικά σημάδια ότι το μυαλό μου αρχίζει να λειτουργεί αρχίζω να χαρακτηρίζομαι ως ύποπτη. Κι αν αυτό μου το ξύπνημα αξιολογηθεί ως ιδιαιτέρως ανησυχητικό τότε αρχίζω απ'την καλή να εμπεδώνω τι φρούτο είναι ετούτη η "Δημοκρατία" . Συγχωρέστε με, ποτέ δεν ασχολήθηκα ιδιαιτέρως με τον όρο αυτόν. Σχεδόν τελικά, δεν ξέρω τι σημαίνει…

Τώρα όμως που πραγματικά αναρωτήθηκα «ρε λες να μην είμαι πρόβατο;» μου την πέφτουν από παντού οι λύκοι. Και εγώ ρε γαμώτο δεν έχω μάθει να αντιστέκομαι. Δεν έχω μάθει έξω από το χουχούλιασμα που προσφέρει το μαντρί. Κι ούτε έχω μάθει να ονειρεύομαι τη ζωή έξω από αυτό. Κι ούτε έχω ψιλιαστεί ότι οι λύκοι είναι μισθοφόροι αυτών που έθρεψαν τους φόβους μου.

Από καιρό τώρα ψυχανεμίζομαι ότι πρέπει να πάρω αυτά που έμαθα από την αρχή. Κι είμαι στην κόψη. Δεν έχω πίσω μου θεμέλια γι’ αυτό και το μυαλό μου παραπαίει Αυτό όμως μπορώ και το βολεύω. Με την ψυχή μου έχω το πρόβλημα.  Που με αυθάδεια εφηβική επιμένει βασανιστικά να δηλώνει πως υπάρχει.

(ΥΓ. Το κείμενο αυτό είχε αναρτηθεί και κάμποσους μήνες πριν.  Οι λέξεις του όμως περιγράφουν ακριβώς τις σκέψεις μου και σήμερα)

"Πέντε η ώρα που βραδιάζει"

Θες να φταίνε τούτες οι μέρες που νυχτώνει νωρίς...
Θες να φταίνε τα απρόσμενα δειλινά των τελευταίων ημερών...
Θες να φταίει η σημερινή βόλτα στην Αθήνα...
Μπορεί πάλι να φταίει το κλάμα της μικρής μου μόλις πρωτοαντίκρυσε τη στραπατσαρισμένη πόρτα του Πολυτεχνείου.  Και που από τότε αρνείται πεισματικά να την ξαναδει και πάντα περνάμε από το απέναντι πεζοδρόμιο

Δεν ξέρω γιατί αλλά γυρίζοντας σήμερα στο σπίτι μου είχα στα αυτιά μου τη φωνή του Κατράκη - συγκλονιστική ομολογουμένως - να λέει:

.

Παράθυρο

Σήμερα, 6 παρά 20 το απόγευμα.

Το παράθυρο μιας κουζίνας κάπου στην Κυψέλη.

ΥΓ:  Όχι, το photoshop δεν έχει βάλει καθόλου το χεράκι του...

.