Πριν λίγο καιρό μου έκαναν ένα δώρο...
Από τα πιο όμορφα που μου έχουν δώσει ποτέ.
Μικρούτσικο και ταπεινό.
Τόσο πολύτιμο που το χρυσάφι μπροστά του δεν πιάνει μία.
Μέσα σε ένα χάρτινο σακουλάκι τόσο μικρό που χωρούσε να το κλείσω στην παλάμη μου. Αλλά την ίδια στιγμή και τόσο μεγάλο που μπορούσε να χωρέσει Ήλιο, Χώμα και Νερό.Κάματο και Ιδρώτα, Χαρά και Ικανοποίηση. Αγάπη και Νοιάξιμο. Φροντίδα και Προσφορά. Ζωή.
Και όταν είπα "μα δε γίνεται κάτι πρέπει να πληρώσω" η απάντηση ήταν επίμονη και αδιαμφισβήτητη "Είναι ΔΩΡΕΑΝ"
Κι εγώ δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ το χέρι εκείνο που έσπειρε που ρόζιασε, που τρύγησε και τώρα μου προσφέρει.
Ίσως ανυπόφορα ρομαντική. Ίσως ακόμα περισσότερο γλυκανάλατη αλλά βούρκωσα
ΥΓ. Το δώρο - δυο σακουλάκια με σπόρους από μια ποικιλία ντομάτας της Αττικής - μου το έκανε το Πελίτι Ένα δίκτυο που προσπαθεί για την διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών σε φυτά και ζώα και στηρίζει την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών χωρίς χρήματα
