"Όσο μπορείς"

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική"

Κ. Καβάφης

Με τον Καβάφη ποτέ δεν τα πήγα καλά. Τα χνώτα μας δεν ταίριαξαν - τόσο το χειρότερο φαντάζομαι για μένα -καθώς οι λέξεις του με ταξίδεψαν σε μέρη που η ψυχή μου σκοτείνιαζε.

Περπατώντας όμως τούτες τις μέρες στην Αθήνα τα λόγια του αυτά λες και τρυπώσαν στο μυαλό μου.
Στίχοι που από πολύ νωρίς φτάσαν στα αυτιά μου , που από πολύ νωρίς με βρήκαν να τους σκαλίζω λέξη λέξη κι αντί για απάντήσεις να γεμίζω με πιότερα ερωτηματικά.

Ποια είναι η συνάφεια του κόσμου; Αυτή που την ζωή μου εξευτελίζει;

Πότε και πώς να κλείσω τα ανοίγματα του εαυτού μου; Αν δεν αφήσω τη Ζωή να κυλήσει από μέσα μου να με πονέσει, να κάνει το στήθος μου να εκραγεί από χαρά, να με σπείρει σα φρεσκοοργωμένο χωράφι πως μπορώ να λέω πως υπάρχω;

Κι όμως….
Ο εξευτελισμός στη γλώσσα του ποιητή, η ξεφτίλα στη δικιά μου, δεν παύει να παραμονεύει:
η «καθημερινή ανοησία».

Και πόσο πραγματικά, ακροβατικά δύσκολο, το σημείο της ισορροπίας εκείνο, που την ψυχή μου τόσο «ξοδεύω» όσο και «κρύπτω».

(την φωτογραφία την βρήκα στο liquid days)