Διπλά παράνομο το parking στην Κύπρου

Εκτός από την παράνομη κοπή δέντρων, η οποία έγινε αγνοώντας σχετική απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Αττικής, ακόμα και η χρηματοδότηση του έργου αποδεικνύεται πως βασίστηκε σε παράνομη απόφαση των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, κατά παράβαση των κανόνων για τις χρηματοδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου.

Συγκεκριμένα, η εταιρία ΔΟΜΟΤΕΚΑ (Κοινοπραξία που έχει συσταθεί από τις εταιρίες ΔΟΜΟΠΟΛΙΣ και ΤΕΚΑΛ) όπως προκύπτει από το φύλλο εφημερίδας της κυβερνήσεως χρηματοδοτήθηκε για την κατασκευή δύο υπόγειων γκαράζ με βάση τις διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου, με ποσοστό 40% επί της συνολικής επένδυσης.

Τη σχετική απόφαση υπογράφουν στις 16.9.2008 ο τότε υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης και ο τότε υφυπουργός Οικονομικών και σημερινός διάδοχος του κ. Αλογοσκούφη, Γιάννης Παπαθανασίου.

Ωστόσο, η απόφαση αυτή είναι παράνομη και μάλιστα εν γνώσει των δύο υπουργών καθώς με δικά τους νομοθετήματα αλλά και με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία έχουν ρητά αποκλειστεί από τις ευεργετικές διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου οι επενδύσεις που γίνονται μέσω Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, γίνεται ήδη διορθωτική προσπάθεια από την κυβέρνηση ώστε να δικαιολογηθεί η χρηματοδότηση της εταιρίας. Συγκεκριμένα, σε τροπολογία που αναμένεται να έρθει προς ψήφιση στη Βουλή περιλαμβάνεται η αλλαγή του νόμου και μάλιστα με αναδρομική ισχύ ώστε να περιληφθεί και η συγκεκριμένη σύμβαση η οποία υπογράφτηκε από το 2006.

(ολόκληρο το άρθρο στο tvxs)

Πρόσκληση στη δράση - Ένα δέντρο για τον δήμαρχο

Στόχος : να φτιάξουμε 1000 -και πάνω- σκίτσα με δέντρα και σκέψεις,σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για το περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελέστηκεστις 26/1/09!

Σκοπός: το σκίτσο-δεντράκι του καθενός μας να ενωθεί με των άλλων και να φτιάξουν ένα δάσος διαμαρτυρίας.

Τελικός αποδέκτης : ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης.

Έχουμε ήδη ξεπεράσει τα 800!

Ενωθείτε μαζί μας σ΄αυτή την πρωτότυπη διαμαρτυρία!

Οδηγίες για όσους θέλουν να συμμετάσχουν:Σε χαρτί Α5 (το μισό του Α4) φτιάχνετε το σκιτσάκι σαςμε μολύβι ή στυλό ή μαρκαδόρο ή παστέλ….μονόχρωμο ή έγχρωμο, (όπως σας αρέσει)γράφετε μια σκέψη σας (ή δεν γράφετε)υπογράφετε (για όσους δεν θέλουν να βάλουν επώνυμο, αρκεί το μικρό και η ιδιότητα π.χ. Α δημοτικού, Β γυμνασίου, ιδ. υπάλληλος, καλλιτέχνης κλπ)μας το στέλνετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: enadendro@yahoo.gr

Και μην ξεχνάτε: δεν περιμένουμε αριστουργήματα… ένα δέντρο σαν αυτά που κάναμε όταν ήμασταν παιδιά αρκεί!! Είναι εντυπωσιακό ότι το δέντρο -μαζί με το σπίτι και το ανθρωπάκι- είναι από τα πρώτα πράγματα που ζωγραφίζει ένα παιδί!Μπορείτε να το διαδώσετε στους φίλους σας… στα παιδιά σας… στους γονείς σας…δεν υπάρχει όριο ηλικίας!

Μέχρι τώρα οι συμμετέχοντες είναι από 1 έως 86 χρονών!!

Ετοιμάζεται η ιστοσελίδα που θα αναρτηθούν τα σκίτσα.Ο τόπος και ο τρόπος που θα εκτεθούν τα πρωτότυπα, όταν συγκεντρωθούν, θα σας ανακοινωθεί με e-mail.

Ευχαριστούμε τους εικαστικούς που ήδη έχουν συμμετάσχει! Όσοι καλλιτέχνες επιθυμούν, μπορούν να έρθουν σ΄ επαφή μαζί μας και για πιο ενεργή συμμετοχή!! Είμαστε ένα ανοιχτό γκρουπ.

Η συμμετοχή όλων μας είναι σημαντική!

(αναρτήθηκε από ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ-ΧΙΛΙΑ ΔΕΝΤΡΑ)

Το παρκάκι της Κύπρου έναν αιώνα πριν

«Κυψέλη αρχές του 20ου αιώνα.

Η σημερινή Ι. Δροσοπούλου ήταν τότε ένας οφιοειδής χωματόδρομος τριών μέτρων πλάτους και πολύ υπερυψωμένος από την Πατησίων. Ξεκινούσε από την Μαυροματαίων, τον διέκοπτε το ρέμα της Φωκίωνος Νέγρη και συνέχιζε κατόπιν μέχρι την Πάρνηθα – γι’ αυτό και τότε ονομαζόταν οδός Πάρνηθος.

Στη συμβολή της με τη οδό Λέσβου υπήρχε πελώρια στέρνα η οποία ανήκε στο κτήμα Σκέντερ, που περιλαμβανόταν μεταξύ των οδών Δροσοπούλου, Λέσβου, Πατησίων και Καλλιφρονά. Κτήμα γεμάτο πλατάνια, πεύκα, ελαιόδεντρα και οπωροφόρα, που προς νότο συνόρευε με το κτήμα του Μ. Καλλιφρονά με την εντυπωσιακή τριώροφη έπαυλη της οικογένειας.

Η έπαυλη του Καλλιφρονά που ήταν χωμένη μέσα στα πεύκα, τα γιασεμιά και τις τσιντόνιες, διατηρήθηκε μέχρι και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο από την γυναίκα του η οποία μάλιστα φιλοξενούσε εκεί την αδερφή της Μαρία, μητέρα του ποιητή μας Γ. Σεφέρη.

Μετά τον πόλεμο οι κληρονόμοι πούλησαν το κτήμα Καλλιφρονά όπου και χτίστηκαν πολυκατοικίες.
Εξαίρεση αποτέλεσε το κομμάτι Κύπρου και Πατησίων όπου σήμερα βρίσκεται το παρκάκι του Δήμου Αθηναίων...»

(πηγή: «Η συνοικία Αγίας Ζώνης της Αθήνας κάποτε», Αν. Μοσχωνάς)


Αν μη τι άλλο για να ξέρουμε από πού κρατούσε η σκούφια των πεύκων που έκοψε ο ακατανόμαστος……

Κακλαμάν Πασάς

Κατά τον Φωτάκο - Α' Υπασπιστή του Κολοκοτρώνη - Κακλαμάνους οι Έλληνες ονόμαζαν, κατά την επανάσταση του 1821 τούρκους προερχόμενους από τα βάθη της Ανατολίας που έφθασαν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους.

Τους συναντάμε στην άλωση της Τριπολιτσάς, ενώ ένας εκ των πρωταγωνιστών στην αποτυχημένη για τους Έλληνες πολιορκία της Πάτρας, ήταν ο Κακλαμάν Πασάς.

'..οι μέρες που λαχτάρησα θα 'ρθουν, μα εγώ τις λέω δέντρο.."

Είναι τα στρουμφάκια "μεροκαματιάριδες';

Στο νου μου ξανά και ξανά επιστρέφει η εικόνα που αντίκρυσα στη γειτονιά μου, στο σπίτι μου, στο κομμάτι εκείνο το πιο κοντινό μου στην αδιάφορη και ξένη πόλη μου.

Την εικόνα που εμφανίστηκε μπροστά μου την προηγούμενη Δευτέρα το μεσημέρι, όταν παντελώς ανυποψίαστη επέστρεφα σπίτι μου.

Εκεί που το μάτι είχε συνηθήσει να βλέπει δέντρα τώρα υπήρχε μια τρύπα. Σάστισα. Κόσμος δίπλα μου, άνθρωποι μεγάλοι, παππούδες γιαγιάδες να βρίζουν και να καταριούνται.

Ζυγώνω πάω να ανέβω στο παρκάκι. Μια ασπίδα μου κλείνει το δρόμο. Ένα χέρι με σπρώχνει βίαια πίσω. Γιατί; Ποιοι είναι αυτοί που με διώχνουν; Και από πού με διώχνουν; Τι σχέση έχουν με τούτο το μέρος και τι μπορεί να γνωρίζουν για τις δικές μου τις αναμνήσεις, για την δική μου την ζωή που σε τούτη τη γαμημένη πόλη αυτή η γειτονιά με μεγάλωνει 40 χρόνια τώρα; Κακή στραβή κι ανάποδη αλλά αυτή έχω για σπίτι.

Ποιοι είναι αυτοί που το ίδιο βράδυ αφού είχε ρημαχθεί το σύμπαν με την δικιά τους αρωγή, δήλωναν ότι «μη νομίζετε κι εμείς μαζί σας είμαστε αλλά πρέπει να κάνουμε και την δουλειά μας»!!!

Πως είσαι μαζί μου ρε μαλάκα; Πως απαιτείς από μένα να σε δω και να σε κρίνω με τα μέτρα της ανθρωπιάς μου;

Πώς να χωρέσεις στην όποια ανθρωπιά όταν χτυπάς και συλλαμβάνεις γιαγιάδες και πιτσιρικάδες, όταν δολοφονείς μικρά παιδιά, όταν με διώχνεις από το σπίτι μου…..

Επικαλείσε τον ρόλο σου … την δουλειά σου…. τα 700 σου ευρώ…. κι εγώ ακόμα αδυνατώ να σε καταλάβω.

Αν πρέπει να σε δω ανθρώπινα τότε με αυτά που κάνεις θα εξαγριώνομαι δέκα φορές πιο πολύ γιατί την ανθρωπιά και την ευαιθησία την έχεις πρώτος εσύ «εξοστρακίσει» από την ζωή σου, συνειδητά.

Τι κι αν είσαι πιτσιρικάς , φτωχός και «μεροκαματιάρης», επέλεξες να παίξεις τον ρόλο σου. Φόρεσες την στολή σου, πήρες τα δακρυγόνα σου, γυάλισες το όπλο σου. Πρέπει να το δω με κατανόηση…. Που με πλακώνεις στο ξύλο και μετά μου λες ότι δεν το ήθελες….κι αυτό να το δω με κατανόηση….

Αν θες να σε δω σαν άνθρωπο πρέπει κι εσύ να κάνεις το ίδιο. Αν είναι πάλι να σε δω σα ρόλο, όταν σε κοιτώ γεμάτη μίσος πρέπει να καταλαβαίνεις ότι ο ρόλος σου αυτός σε έχει διώξει στην απέναντι από μένα όχθη.

Κι όχι, δεν είμαι καμιά κουκουλοφόρος ούτε έχω γαλουχηθεί στον «σκοτεινό βόρβορο των Εξαρχειών». Ίσα ίσα που απεχθάνομαι - μέχρι που φοβάμαι – τη βία.
Τους τελευταίους τους καιρούς όμως – με πρωταγωνιστή εσένα - είναι που δεν μπορείς να την αποφύγεις προκειμένου να υπερασπιστείς τα αυτονόητα.

Κοιμήσου Περσεφόνη....

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνηστην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνιποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνηστην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

>

Καταγγελία Επιτροπής Κατοίκων για την Σωτηρία του Πάρκου Κύπρου και Πατησίων

Γωνία Κύπρου και Πατησίων

Η αλήθεια είναι ότι πάνε πολλά χρονιά από τις τελευταίες μου κοπάνες στο σχολείο. Δύο ήταν τότε οι προσφιλείς προορισμοί . Ο πρώτος η Φωκίωνος και δεύτερος πρώτα το bowling στην Πατησίων και μετά απέναντι τα συγκρουόμενα Κύπρου και Πατησίων.

Τι να πρωτοθυμηθώ εκεί…. Σημείο αναφοράς για τους τότε 16άριδες όλης της περιοχής – που δεν ήμασταν και λίγοι….

Αργότερα – όχι πολύ – αποφασίστηκε ότι το στέκι μας έπρεπε να γίνει πάρκο.

Δεν μας πήγε τότε κάτω εύκολα. Χάσαμε αν μη τι άλλο το ουδέτερο έδαφος του «πρώτου μας ραντεβού» - και για όποιον έχει υπάρξει έστω και για μια φορά στην ζωή του 16, μπορεί να καταλάβει τι αυτό σημαίνει.

Δεν νομίζω ότι έχω αντιπαθήσει δέντρα όσο είχα τότε αντιπαθήσει εκείνα τα μικρά και καχεκτικά που είχαν φυτέψει στο εκκολαπτόμενο παρκάκι στη συμβολή Κύπρου και Πατησίων.

Τα δέντρα όμως μεγάλωσαν. Μαζί μ’ αυτά κι εγώ. Και σιγά σιγά άρχισαν να γίνονται πολύτιμος σύντροφος .

Είτε στην αρχή σαν φύλακας σύντροφος νυχτωμένων φιλιών. Είτε σαν αγκαλιά όταν με το παιδάκι μου μας έπιανε βροχή και φωλιάζαμε κάτω από τα κλαδιά τους παρέα με άλλα πλάσματα αδέσποτα

Όπως και να’ χει η γωνιά αυτή μέσα στα χρόνια έχει διατηρήσει μια γεύση οικειότητας και γλύκας. Ένα πράμα σαν να είναι κομμάτι του σπιτιού μου…. Μέχρι σήμερα το μεσημέρι.

Μέχρι σήμερα το μεσημέρι όπου γυρνώντας από την Πατησίων είδα το πάρκο ξεθεμελιωμένο. Τα δέντρα στο χώμα και το κράτος φορώντας χακί στολές και κράνη να μου φωνάζει μες στη μούρη με τα δακρυγόνα του ότι φροντίζει πριν από μένα για μένα για το καλό μου που εγώ είμαι ηλιθία για να ξέρω ποιο είναι.

Αν υπάρχει κάποια λέξη είναι βιασμός….

Σήμερα το μεσημέρι η γωνία Κύπρου και Πατησίων θύμιζε έναν φρεσκοσκαμμένο τάφο….

Αξημέρωτα μπουλντόζες κατέβασαν δέντρα.
Στη μάνα μου που το συζητούσα μου είπε «Παιδάκι μου το ίδιο δεν έκανε η χούντα με τις ελιές;» και δεν πίστευα στα αυτιά μου με το παιχνίδι που παίζουν οι συμπτώσεις στους καιρούς μας. Και ο νοών νοείτο…….