αιμίλιος το μήλο

Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Η γάτα κι ο σουλήνας

ή αλλιώς όταν η εξουσία φλερτάρει με το εκλογικό σώμα

Η Βιολέτα-Λέτα και η Παπαρούνα-Ρούνα

(κλικ και μεγαλώνουν)

Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

Αφιερωμένο εξαιρετικά στις, απαράμμιλου ύψους και εκτοπίσματος, πολιτικές μας προσωπικότητες (άντε να βάλω και τον Πρετεντέρη μέσα, μην σκανιάσει το παιδί) που κατάφεραν χθες να με κάνουν να πέσω στα πατώματα από τα γέλια.

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Τοσίτσα και (πάλι) Τσαμαδού

Αυτό στη ζωή μου δεν το έχω ξαναζήσει. Να νιώθω μια ανατριχίλα και μια σιχασιά μέχρι τα μοίχεια της ψυχής μου. Την πιο βαθιά λύπη, τον πιο βαθύ θυμό και μαζί άπειρο φόβο. Κι όλα αυτά μέσα στο απόλυτο μούδιασμα.

Μεσημέρι, 2 και κάτι η ώρα. Στο γραφείο, στα Εξάρχεια. Μέρος οικείο που κοντά 20 χρόνια τώρα το έχω σα δεύτερο σπίτι . Ένα μπαμ – εξάτμιση θα’ ναι – και δεύτερο και τρίτο και ακόμα περισσότερα. Όχι δεν είναι εξάτμιση, κάτι έγινε. Πετάγομαι επάνω και βγαίνω στο μπαλκόνι που είναι ακριβώς πίσω μου. Βγαίνοντας έξω άλλοι δυο κρότοι. Και μετά μια εικόνα που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Κάποιος πεσμένος κάτω ενώ κάποιος άλλος με απόλυτη ηρεμία καβαλάει τη μηχανή του βάζει εμπρός και απομακρύνεται. Με τόση ηρεμία… χωρίς πανικό, χωρίς ιδιαίτερη βιάση, λες και μόλις είχε τελειώσει τα ψώνια του κι έφευγε….

Το μυαλό εκεί μουδιάζει. Αρνείται να κάνει συνείδηση αυτό που είδε. Απέμεινα με εκείνη τη γεύση του κενού.

Μετά κόσμος, αστυνομία, ΜΑΤ, το ασθενοφόρο να κάνει την άχαρη δουλειά του και τα πρώτα σχόλια «ήταν πρεζάκι». Κι όμως εγώ τους φίλους του που φώναζαν κι ούρλιαζαν τους είχα ξαναδεί να διώχνουν κακήν κακώς έναν dealer από την πλατεία κάμποσο καιρό πριν…

Κι ύστερα είναι κι αυτοί οι συνειρμοί… λίγα μέτρα πιο κάτω εκεί στην Τσαμαδού στο Στέκι μια βόμβα πριν λίγο καιρό...

ΥΓ. Φωτογραφίες θα μπορούσα να έχω πολύ πιο «ζουμερές» αλλά δεν πήγαινε το χέρι να πατήσει το κλείστρο.

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Δώσε θάρρος στο πουλί...

Δεν ξέρω ποιος αμόλησε παπαγάλους και λοιπά πτηνά λεύτερα να αλωνίζουν όπου βρουν και να κάνουν ότι τους κατέβει, Παρακαλείται όμως θερμώς όπως τα ξαναμαζέψει το ταχύτερο δυνατόν καθώς το πράγμα βαίνει εκτός ελέγχου.

Για του λόγου το αληθές:

Σεσημασμένος χελιδόνης - γνωστός και ως Ψαλίδας ο μυγοπνίχτης – εισβάλει στην κουζίνα του σπιτιού και ξεκινά οικοδομικές εργασίες εις την βάσην της λάμπας.

Κατόπιν απεγνωσμένων διαβημάτων εκ μέρους μας σχετικά με το απαραβίαστον της κουζίνας , κάνει την εξής βαρυσήμαντη δήλωση:

«Πριτς! Καλύτερα είναι δηλαδή τα παπαγαλάκια;
Ο ρατσισμός του χρώματος και της φυλής δεν θα περάσει»!

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Βδομάδα ήταν κι έφυγε...

Κοιτώ πίσω την εβδομάδα που έφυγε.

Και κανένα παράπονο δεν έχω. Είχε απ’ όλα.

Τι θρήνους για το χαμένο γιουροβιζιονοΐματζ μας, τι πατριωτική έξαρση που επιτέλους μάθαμε τον καταλληλότερο – ούψ λάθος λόγω κεκτημένης ταχύτητας - τον μεγαλύτερο ήθελα να πω έλληνα. Κι όλα αυτά διανθισμένα με παπαγαλάκια και βαρβάρους – όπως και να’χει, για μια ακόμη φορά, την εξωτική τη νότα δεν την αποφύγαμε…

Κι εκεί κάπου στα μέσα της βδομάδας να και το καινούργιο (;;): «καλή η ελευθερία της έκφρασης αλλά αν κανείς παραεκφραστεί -ωχου - κλείστου μωρέ το στόμα».

Έτσι με βάση την παραπάνω εξέχουσα αρχή κάποιοι - μετά από απειλές στους ανθρώπους του blog – αποφάσισαν πως η σίβυλλα έπρεπε να κλείσει για λίγο - για να «συναιτιστεί» πιθανότατα και να ξανασκεφτεί το κόστος του «παραεκφράζεσθαι»…

Κατά τα άλλα τα γνωστά… Η Αθήνα πάλι πνιγμένη στο δακρυγόνο – ειδικά με τη ζέστη το κοκτέιλ είναι μοναδικό – και στην παράνοιά της.

Η καλή μας η αστυνομία με αξιέπαινο ζήλο μας προστατεύει από μετανάστες, κουκουλοφόρους, μιαρά αναγνώσματα (βλ. κοράνι), και - κάπου πήρε το αυτί μου - και από μερικούς μερικούς που άλλη δουλειά δεν έχουν και φωτογραφίζουν τα ένστολα καμάρια μας.

Γι’ αυτό κι εγώ σαν είδηση της εβδομάδας ψηφίζω αυτό που διάβαζα στο χαμομηλάκι, όπου τρίχρονο κοριτσάκι αγοράζει μέσω internet έναν κανονικότατο εκσακφέα αξίας 17.200 ευρώ!!!