Μουσικόν το μπλογκοπαίγνιον....

Εκαλέσθην παρά του κ. mr fun εις νέον μπλογκοπαίγνιον. Μουσικόν και τραγουδιστικόν.
Να μολογήσω δηλαδή, τούτη τη φορά τις μουσικές που έχω για παρέα.

Εγχείρημα δύσκολον.
Κατ' αρχήν γιατί οι μουσικές που μου αρέσουν είναι ένα τουρλουμπούκι και κατά συνέχεια γιατί δεν ξέρω τι να πρωτο-διαλέξω.

Μετά ωρίμου σκέψεως (5λεπτης διάρκειας) καταλήγω:

- παιδευόμουνα μαζί του για ώρες πάνω από την κιθάρα μου (ένεκα η Doors φάση)



- στα πρώτα μου ξενύχτια μετά λαθραία αποκτηθέντος τσιγάρου είχα για παρέα αυτό:



- χάθηκα σε φεγγάρια με αυτά:





- και σε ανατολές μ' αυτό:



- γεύτηκα αρμύρα μ' αυτό:



- όταν έψαχνα να στεριώσω τα μέσα μου:



- όταν ερωτεύτηκα:



- όταν χόρεψα:



- όταν ονειρεύτηκα:



- και τώρα παρέα με την κόρη μου τραγουδάω:



Πωπω τεράστια ανάρτηση!!! Σταματάω αν κι ούτε τα μισά δεν έχω βάλει....
Και πετάω το μπαλάκι παρακάτω:
συνοδοιπόρε
Carpe Diem
pentanostimi
ταξιδευτή
mblanco
φοραδίτσα

άϊντε να γεμίσει ο τόπος με μουσικές.....

"Τα χέρια φτιάχνουν και δεν χτυπούν"

Αν τούτος ο κόσμος έχει μια ελπίδα να γίνει ένα πιο χαρούμενο μέρος, αυτή βρίσκεται σε μάτια, γέλια και νάζια παιδικά.

"...Πολλοί αμφιβάλλουν ή δεν κατέχουν, ποιος είναι αλήθεια ο σκοπός,
που τα χέρια τους, τα έχουν.
Τα χέρια φτιάχτηκαν για να χαϊδεύουν, για να κρατούν, να σφίγγουν
και για να προστατεύουν.
Μα εσύ τα έχεις, να με πονάς, με μια κρυφή ικανοποίηση,
πως είσαι εσύ ο δυνατός, εσύ που με χτυπάς!
Και δε λυπάσαι, γιατί κι εσύ, δεν έπαθες και τίποτα,
που έτρωγες ξύλο αλύπητο, σαν ήσουνα παιδί.
Κι αν καταλήγεις να με χτυπάς, είναι γιατί εγώ σε προκαλώ,
που δεν καταλαβαίνω, δε συμμορφώνομαι άμεσα - όταν μου μιλάς.
Γιατί πιστεύεις, πως το παιδί, πρέπει να ξέρει, ποιος είναι ο αρχηγός,
ποιος έχει την πυγμή!
Σου είναι πιο εύκολο, με μια σφαλιάρα, να επιβάλεις ότι θες,
μόλις το χέρι σου σηκώσεις, να προκαλείς τρομάρα.
Τα χέρια φτιάχνουν και δε χτυπούν, τα χέρια αγγίζουν, αγκαλιάζουν, αγαπούν.
Τα χέρια φτιάχνουν και δε χτυπούν, τα χέρια γίνονται φτερά, ψηλά πετούν.
Τα χέρια χτίζουν, τρέχουν στα πλήκτρα, τα χέρια γίνονται σκιές
και χάνονται στη νύχτα.
Τα χέρια πλάθουν, δημιουργούν, σμιλεύουν πέτρες, μάρμαρα,
με σχέδια και χρώματα καμβάδες κεντούν.
Για όσους δε βλέπουν ή δεν ακούν, τα χέρια γίνονται λαλιά,
γίνονται μάτια της ψυχής και σε οδηγούν.
Κι άμα πεινάσεις, ψωμί ζυμώνουν κι άμα διψάσεις, τα κάνεις χούφτες
κι απ’ το κρύο νερό παγώνουν.
Χέρια εργαλεία, σκάβουν τη γη, χέρια εργάτη που παλεύει
- για την παραγωγή.
Χέρια σκασμένα και ροζιασμένα, χέρια κουπιά που αρμενίζουν,
χέρια στη θάλασσα βρεγμένα.
Όπως κι αν είναι μπορούν ξανά, να με κρατήσουν τρυφερά,
να γίνουνε φωλιά.
Να μη φοβάμαι, που πλησιάζουν και τα δικά μου μικρά χέρια,
μ’ εμπιστοσύνη, μέσα τους να κουρνιάζουν..."
(απόσπασμα από στίχους της Β.Μανώλη για την σωματική κακοποίηση των παιδιών. Ολόκληρο εδώ)

Όρος Μαίναλον ή αλλιώς τα λημέρια του μέγα θεού Πάνα

Το Μαίναλο ήταν και είναι για μένα η πατρίδα μου.

Δυστυχώς ποτέ δεν έμεινα εκεί σαν μόνιμος κάτοικος - με το σώμα τουλάχιστον, γιατί με την ψυχή μου πάντα εκεί βολόδερνα.

Από μικρό παιδί λάτρευα τις ατέλειωτες βόλτες μέσα στα δάση του, όπως και τώρα άλλωστε που κάνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Μόνο που τα τελευταία κάμποσα χρόνια οι βόλτες πρέπει να υπολογιστούν. Γιατί αν στη διαδρομή λοξοδρομήσεις η χαρά θα γίνει κατάθλιψη και το άνοιγμα της ψυχής θυμός.

Αν ας πούμε ακολουθήσεις τη διαδρομή από Ελάτη για Χρυσοβίτσι, στην καρδιά του Δυτικού Μαινάλου(διαδρομή που περνά δίπλα σχεδόν από τη γενέτειρα του Κολοκοτρώνη – το Λιμποβίσι - που επίσης γλίτωσε από φωτιά στο παραπέντε) σε κάποιο σημείο από την μια μεριά διαβάζεις

ενώ στο ίδιο ακριβώς σημείο αν γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις ακριβώς αυτό

και παρακάτω αυτό

και αυτό
Και το ίδιο σε όλη την έκταση των 32.000 στρεμμάτων ελατοδάσους του Δυτικού Μαινάλου που κάηκαν το καλοκαίρι του 2000. Δέκα χρόνια μετά και η εικόνα είναι ακριβώς αυτή: κρανίου τόπος – εν όψει καλοκαιριού μάλιστα και το πρασίνισμα της χλόης εξαφανίζεται.

Και οι ασυνείδητοι ούτε τους καμένους κορμούς - δέκα χρόνια τώρα - δεν έχουν κόψει, με αποτέλεσμα πυρκαγιές, μέσα στα καμένα, όπως η περσινή που για 6 μέρες κατέκαιε ότι είχε φυτευτεί – μικρές πεύκες δηλαδή γιατί για έλατα ούτε συζήτηση-απειλώντας και το υπόλοιπο βουνό.

Δεν ξέρω αν είναι υπερβολικό αλλά όταν τα μέρη τούτα που τα ήξερες από παιδί, τα είχες πατήσει πέτρα πέτρα ,τα αντικρίζεις έτσι, και για τόσα χρόνια, δεν γίνεται παρά να νιώθεις πένθος, σαν να θρηνείς πρόσωπο αγαπημένο.

Το καλοκαίρι του 2007 μόλις τέλειωσε εκείνη η κόλαση όλοι είπαμε ανακουφισμένα «ευτυχώς το Μαίναλο την γλίτωσε». Γιατί η αλήθεια είναι ότι για μέρες πολλές ήταν πνιγμένο στους καπνούς, η φωτιά το είχε περικυκλώσει από όλες τις πάντες και μόνο ο αγώνας που έδωσαν οι άνθρωποι - οι δικοί του άνθρωποι, οι ντόπιοι - το γλίτωσαν. (Δεν έχω ζήσει στην ζωή μου πόλεμο αλλά νομίζω ότι αυτό που έζησα εκείνες τις μέρες στα χωριά του Μαινάλου ήταν ότι πιο κοντινό σε εμπόλεμη κατάσταση).

Κλείνοντας, μια εικόνα που στην ζωή μου εύχομαι ποτέ να μην ξαναδώ. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι εκείνου του καλοκαιριού - στην καρδιά του δάσους -πνιγμένο στον καπνό από τις φωτιές.
Και μια ενημέρωση: μέσα στο Μαίναλο - το χαρακτηρισμένο από το ΥΠΕΧΩΔΕ ως "περιοχή ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους" και το ενταγμένο στο NATURA 2000 - έχει εγκριθεί από πέρσι η χωροθέτηση και λειτουργία τσιμεντοβιομηχανίας!!!

Πόσο παράξενο είδος είναι τελικά ο άνθρωπος!

Και όχι δεν αναφέρομαι μόνο στα πολλά και αλληλοσυγκρουόμενα πρόσωπα και ιδιότητές του, αλλά κυρίως στην ανερμήνευτη ικανότητά του να μετατρέπει την παράνοια σε καθημερινότητα και μάλιστα επιβεβλημένη.

Διαπίστωση κοινή, κατάσταση ανομολόγητα αποδεκτή .

Πως έγινε και το παράλογο έγινε το αναμενόμενο; Πως έγινε και το μη ανθρώπινο – αυτό που δηλαδή δεν συνάδει με το μυαλό, την ψυχή και την βιολογική υπόσταση του ανθρώπου – να εγγυάται την ασφάλεια και την ευημερία των κοινωνιών μας;

Καταλήγουμε να νιώθουμε περήφανοι για το νομικό πλαίσιο που προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματά μας χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και μόνο η ανάγκη ύπαρξης αυτού είναι η ατράνταχτη απόδειξη του παραλογισμού μας.

Όταν χρειάζεται να νομοθετήσω για να υπερασπιστώ το αυτονόητο ˙ ότι δηλαδή κανείς δεν υπάρχει περισσότερο ή ότι κανείς δεν πεθαίνει λιγότερο από τον διπλανό του

Όταν πρέπει να συμβουλευτώ τα νομικά κιτάπια για να με διαφωτίσουν ότι το παιδάκι στη Γάζα δεν πεθαίνει λιγότερο από ότι θα πέθαινε και το δικό μου το παιδί , ότι οι άνθρωποι που τους σαπίζουν στο ξύλο τα όργανα της τάξης δεν πονούν και δεν ταπεινώνονται λιγότερο από ότι κι εγώ ή ότι το κεφάλι αυτού που δεν μιλά την ίδια γλώσσα με μένα παθαίνει το ίδιο βαριές κακώσεις ακριβώς όπως και το δικό μου

Όταν χρειάζομαι νομική αρωγή για να αρχίσω να καταλαβαίνω πως ο αέρας και η γη είναι μεγέθη ασύμμετρα με το χρήμα, όταν αξίες ευαισθησίες όνειρα, συνείδηση γίνονται μπελάς - και που να μπλέκεις τώρα

Κι ακόμα περισσότερο όταν όλα αυτά τα έχω παραδώσει σχεδόν εν λευκώ σε χέρια ανίκανα και επικίνδυνα τότε πράγματι η μπάλα έχει χαθεί.

Τότε ήδη πλέουμε στα νερά του παραλόγου που μας ξεγέλασε, μας εγκλώβισε και μας έμαθε να νιώθουμε τρόμο στην σκέψη και μόνο της ανατροπής του. Καθώς μας έπεισε να ορθώσουμε και να κλειστούμε σε έναν κόσμο παντελώς απάνθρωπο. Χάνοντας πρωτίστως την ικανότητα του να υπάρχουμε με ότι αυτό συνεπάγεται.

Επιστρέψαμαν....

Το τράβηξα από δω, το τράβηξα από κει.... άλλο όμως δεν μου έβγαινε.
Έτσι πέτρα έκανα την καρδιά κι επέστρεψα "εις το κλεινόν άστυ".

Κι έτσι για το καλώς σας ξαναβρήκα, μια αγκαλιά που συνηθισμένη σίγουρα δεν την λες... (έπεσα πάνω της σε μια από τις βόλτες μου στη Βυτίνα)

Επιτέλους...

...έφτασε η ώρα να την κάνω απ' την Αθήνα.

Προμηθεύτηκα ντοματούλες, κρεμμυδάκια, πατατούλες και όλα τα συναφή ζαρζαβατικά και πάω να φυτέψω το περιβολάκι μου εις το βουνό ψηλά εκεί (το καλύτερό μου δηλαδή).

Άντε καλά να περάσουμε όλοι μας και στην επιστροφή με πιο αερισμένα μυαλά ...

Μπλογκοπαίγνιον

Όχι δεν ήταν δικιά μου ιδέα να βγάλω τα άπλυτά μου στη φόρα.

Μου πέταξαν όμως το γάντι και είναι θέμα τιμής να ανταποκριθώ. Θέλει λέει το μπλογκοπαίγνιο που συνοδοιπόρος μου έκανε πάσα να μολογήσω – και μάλιστα χωρίς βασανιστήρια - 10+1 πράματα για μένα.

Αρχίζοντας λοιπόν, σας δηλώνω υπεύθυνα ότι είμαι μάνα (του δειλινού καμπάνα). Ή με άλλα λόγια συχνάκις πυκνάκις (;;;) υστέρω, υποχόνδρια και γκρινιάρα. Μέχρι που το βλαστάρι μου ανοίγει το στόμα το μελίρρυτον κι εγώ επανέρχομαι στα ίσα μου.

Φίλοι και γνωστοί διατείνονται ότι το πέρασμά μου δεν περνά ποτέ απαρατήρητο καθώς σαρώνει τα πάντα στο γύρω. Κυριολεκτικά όμως. Δεν μένει τίποτα όρθιο. Αυτό θα πει ταλέντο στο σπάσιμο. Όχι αστεία. Ο οικιακός - και όχι μόνο - εξοπλισμός έχει στενάξει.

Όπως επίσης μου αρέσει να μαγειρεύω. Αυτό το καταμαρτυρούν και τα μονίμως κομμένα, καμένα και ζουπηγμένα μου δάχτυλα (αλήθεια πόσο επικίνδυνο μέρος μπορεί να είναι μια κουζίνα;). Αν και εδώ θέλω εντόνως να διαμαρτυρηθώ για τα σχόλια του τύπου «πόση ώρα θέλει ακόμα το φαί για να καεί τελείως» και τα ρέστα, καθώς οι κακόβουλοι παραβλέπουν εξόφθαλμα το γεγονός ότι που και που μου ξεφεύγει κανα φαΐ και δεν καίγεται.

Κι αν από τα παραπάνω παραπλανηθείτε και με θεωρήσετε αφηρημένη εγώ θα σας πω ότι είναι θέμα οπτικής. Άλλωστε η αφηρημάδα είναι και ένα από τα γνωρίσματα της μεγαλοφυΐας. Η ωμή αλήθεια βέβαια είναι ότι αν το κεφάλι μου δεν ήταν κολλημένο στο σώμα μου σίγουρα κάπου θα ήταν ξεχασμένο.

Επίσης μου αρέσουν τα extreme sports όπως η κηπουρική και οι καλές τέχνες (τώρα το πώς και το γιατί γίναν extreme είναι μια άλλη μακριά και πονεμένη ιστορία και σίγουρα όχι της παρούσης).

Αγαπώ πολύ τα ζώα και στο σπίτι συγκατοικώ με δύο γάτες και μια αποικία ψείρες που ανελλιπώς φροντίζει να φέρνει η κόρη μου από το σχολείο.

Από καταγωγή είμαι ορεσίβια. Εγώ με λέω ανθεκτική οι άλλοι ότι τους δίνω τα μυαλά στο χέρι. (τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς).

Από φόβους τι να πω και τι να αφήσω… Τώρα τελευταία μάλιστα έχω αποκτήσει και μια καινούργια ψύχωση. Με την σιδερώστρα. Συμπτώματα πανικού και μόνο στη θέα της.

Άντε αυτά για την ώρα. Λίγο απότομα αλλά με αυτή την αυτοψυχανάλυση ράκος έγινα.

Μπορεί τους κανόνες να μην τους τήρησα ακριβώς. Αλλά κανόνες είναι αυτοί και η ύπαρξή τους ζωτικά εξαρτάται από την μη τήρησή τους.