μετά το παπούτσι

Όχι όχι οφείλω να το παραδεχτώ.

Η ιστορία με το παπούτσι άγγιξε το πανελλήνιο. 

Μπορεί να ήτανε στημένο, μπορεί να έχει ήδη ξεχαστεί όμως τόσο το ρίγος το εθνικό, όσο και η απογοήτευση, η βαθιά, για τον χαμένο στόχο παραμένουν αναμφισβήτητα ολοζώντανα. Ενεργοποιούν τη φαντασία την δημιουργική. 

Τόσο δηλαδή που ναι το παραδέχομαι.  Εκεί που αμέριμνα κάθομαι και παρακολουθώ τηλεαστέρες και πολιτικούς να παπαρολογούν ασυστόλως στα παραθύρια της τι-βης - τύφλα να 'χει το παπούτσι - άλλα εγώ ονειρεύομαι...

Κάτι σαν αυτό αυτό ας πούμε:

η ηχώ

- μαμά, μαμά....να σου ζητήσω μια χάρη;

- λέγε τι είναι πάλι;

- αν μπορείς βρες ένα μέρος να σταματήσεις το αυτοκίνητο που να μην έχει ανθρώπους και σπίτια κοντά

- γιατί παιδάκι μου; που να σταματήσω μέσα στο σκοτάδι και την ερημιά!

- μες στο δάσος δεν είμαστε;

- ναι

- και το δάσος κάνει ηχώ, έτσι δεν είναι;

- ναι

- ε θέλω να βγω και να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη για να μου πει και το βουνό και το δάσος "χρόνια πολλά"

..."δεν θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα"...

ποτέ μου τελικά δεν το ξεδιάλυνα.  
αγάπη είναι ή έχθρητα;
όταν τα σπλάχνα τους ανοίγουνε να με δεχτούν ολάκερος είναι ο έρωτας του κόσμου τούτου.
σαν όμως την πλάτη μου γυρίζουνε... γίνεται το σκοτάδι δυο δράμια πιο πηχτό.
κι όλο στον πειρασμό δεν αντιστέκομαι κι όλο και σκέφτομαι πως θα τανε αν δεν υπήρχαν. αν η εικόνα τους δεν άστραφτε στα σωθικά μας.
δίχως το γέλιο το κλάμα δεν υπάρχει - έτσι μου λέει το μυαλό.
μα η καρδιά μου γνέφει, λίγο πιο πάνω - σ' ένα αγνάντι - να σταθώ. και βλέπω και τα δυο δικά μου να 'ναι, ανάσα μου
δίχως αυτά το αγνάντι δεν θα υπήρχε

(τραγούδι: Active Member - Σωκράτης Μάλαμας)

μήπως μπορείτε να βοηθήσετε;

επειδή ο όποιος τρόπος του να χάνεις πονάει

κι επειδή κάποιες συμπτώσεις είναι κακές

Χάθηκε το βράδυ της Τετάρτης, 21 Ιουλίου 2010, από την περιοχή του Ωρωπού, το ηλικίας 13 μηνών αρσενικό ασπρόμαυρο pointer της φωτογραφίας. Φορούσε μαύρο κολάρο και λευκό Scalibor.

Eίναι σκυλί συντροφιάς και ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΕΙ.

Δίνεται ΑΜΟΙΒΗ σε όποιον βοηθήσει στην ανεύρεσή του.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6996851051

αντίο...

άλλο τίποτα

μόνο δυο μάτια καταγάλαζα...

σαν περιμέναν... 

και πόσο μα πόσο ξέρανε πως η σοφία του κόσμου όλου 

κρυμμένη είναι 

εκεί που όταν το "θέλω"

 πάει να ξεμυτίσει 

σε "σ΄αγαπώ" να αλλάζει

δυο παραθύρια γαλανά ήταν τα μάτια σου

όταν τα πάντα γύρω σκοτεινιάζαν

ζωή  μοιράστηκα μαζί σου

και τώρα τι να πω 

μονάχα 

ευχαριστώ

που μου μαθες τον κόσμο αλλιώς 

- μέσα από τα μάτια σου - 

να βλέπω 

.....κι ότι μου λείπεις

ζουζούκα μου ώρα σου καλή.....

Προορισμοί

Είναι κάποια ταξίδια... Ανέλπιστα. 

Που έρχονται εκεί που λιγότερο τα περιμένεις. Και που πριν καλά καλά το καταλάβεις έχουν τρυπώσει σ' εκείνες τις στροφές τις πιο απότομες,τις πλέον γλιστερές της ψυχής σου. 

Έχουν και φως και χρώμα και οσμή. 
Φως από ανοιχτό χαμόγελο, χρώμα ματιών κόντρα σαν στέκονται στον ήλιο και ευωδειά απ' της νυχτιάς τ'ολάνθιστο λουλούδι στα σπλάχνα του καλοκαιριού.

Τα παίρνεις το κατόπι - δεν το μπορείς αλλιώς. 

Τυφλά βαδίζεις πίσω τους χωρίς να τολμάς καμιά ελπίδα. Ακόμα και τη λαχτάρα σου τρέμεις να δεις κατάματα μήπως και πάψει το ταξίδεμα.... μήπως και στον καθρέφτη σου τον ραγισμένο δεις σε κομμάτια να σκορπάει το μάγεμα. 

Και κάπου εκεί είναι που πάντα φρένο γκάζι στα πόδια σου μπερδεύονται.

Κάνει κωλιά το όχημα και στη στροφή - εκείνη την απότομη - θα σε πετάξει έξω. 

Κι εκεί που λες πως πάει, πως το ταξίδι σε κορόιδεψε, μια μουσική πλαντάζει στα σωθικά σου μέσα. 

Μια μουσική που γίνεται χορός βήμα το βήμα. 

Κι είναι τα βήματα ετούτα, όχι μονάχα το ταξίδι, μα η ζωή σου ολάκερη σε μια στιγμή περπατημένη...

Ξεσκονίσματα

Κοίτα να δεις που είναι κάποια πράγματα που πάνε - ανεξήγητο το πως - παρέα. 

Λες κι υπάρχει κάποιος που τα έχει βάλει στο ίδιο ράφι και στο ξεσκόνισμα τα κουνάει ταυτόχρονα.  Ομοιότητα μεταξύ τους μπορεί να μην υπάρχει καμία.
Πέραν του του ότι τα φιλοξένει το ίδιο ράφι. 
Και το ίδιο χέρι που τα ξεσκονίζει.

Ίσως και τα ίδια μάτια στα οποία αποζητούν ν' αποτυπώσουν την ύπαρξή τους.

Άσχετο: να μην ξεχάσω για τη βδομάδα που πέρασε:

- πόσοι είπαμε νεκροί και τραυματίες κατά Γάζα μεριά;

- σήμερα είπε μωρέ ο αποτέτοιος ότι θα ελευθερωθούν αυτοί που φάγαν τον πιτσιρικά στα Εξάρχεια;

- που τ' άκουσα να δεις ...αυτό περί εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και τα ρέστα... να τα ξεχάσουμε λέει... σα να σου ρίχνουνε βιτριόλι στη μούρη ένα πράμα

Ωχ πάλι ξεχάστηκα... Πού είχαμε μείνει;

Σε κείνο το ράφι - αν θυμάμαι καλά....