"Greek tragedy"

Μεγάλη δημοσιότητα έχει λάβει στο διαδίκτυο η κακομεταχείριση των αδέσποτων σκυλιών στην Ελλάδα. Με αφορμή μάλιστα, την περίθαλψη ενός σκύλου με το όνομα Bonnie, το οποίο βρέθηκε στις 25 Μαρτίου στην Καβάλα, αποστεωμένο, γράφτηκε ένα τραγούδι με τον τίτλο «Greek Tragedy». Χάρις στην επέμβαση ορισμένων ευσυνείδητων, τελικά η Bonnie διασώθηκε.

Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στο βίντεο, έχουν τραβηχτεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 4 μηνών και αποτελούν «ένα μικρό παράδειγμα της ωμότητας με την οποία αντιμετωπίζονται τα αδέσποτα στην Ελλάδα», αναφέρει χαρακτηριστικά η σελίδα ανάρτησης του βίντεο στο youtube.

(πηγή tvxs)

Παλιάτσος

Κυριακή πρωί. Η επιστροφή.
Μια βδομάδα με ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, κομπιούτερους, όλα κλειστά και ξεχασμένα.
Μια βδομάδα με τις ανέσεις του "πολιτισμού" να περιορίζονται στα άκρως απαραίτητα.
Παρέα πολύτιμη δέντρα, φυτά, ζώα, νερά, χρώματα, γέλια, βιβλία, μουσικές.
Τα μέσα και τα έξω μου φρεσκοπλυμένα και καθαρά από την σκόνη της πόλης.

Η επιστροφή δεν είχε θλίψη. Το αντίθετο. Ξελαρυγγιαστήκαμε να τραγουδάμε στην διαδρομή. Το μεγαλύτερο δε, σουξέ - το αγαπημένο του μαμουφακίου - ακολουθεί:

Υ.Γ. Επιτέλους η σοδειά μου άρχισε να εμφανίζεται! Μέχρι που κατάφερα να φτιάξω και την πρώτη χωριάτικη για φέτος!!

Η έρημος

Περπατούσε κάποτε, κάποιος, καταμεσής στην έρημο φορώντας μαγιώ, βατραχοπέδιλα και μάσκα.
Όπως πήγαινε συναντά ένα καραβάνι και ρωτά:

- Πόσο μακριά είναι ακόμα η παραλία;
- Κανα δυο μέρες περπάτημα, απαντά ο καμηλιέρης

- Πω ρε πούστη μου παραλία!!!

Μια φορά κι έναν καιρό ένα χωριό...

Όχι χωριουδάκι, μα κεφαλοχώρι με τα όλα του. Το ψηλότερο σ' ολάκερη την Πελοπόννησο - κι ας τσακώνεται συνέχεια με τους ζηλιάρηδες τους γειτόνους του, που θέλουν να του πάρουν την πρωτιά.

Χτισμένο σχεδόν κάθετα σε τόπο απότομο και με τα σπίτια του απλωμένα ανάμεσο σε καρυδιές και έλατα, δυο γειτονιές - η πάνω και η κάτω - ανταμώνουν στην παχιά σκιά του γερο - πλάτανου. Γέρικο και σοφό το δέντρο ετούτο μετράει τους χρόνους του στα χέρια των παιδιών που πιάνονται για να του φέρουν ένα γύρω τον κορμό. Οχτώ ζευγάρια χέρια αγίνωτα ολάκερη η ιστορία του. Ατέλειωτη η σπλαχνιά του, η αγκάλη του γαλήνη.

Πάνω ψηλά, εκεί όπου τα σπίτια σταματούν, το "δυναμάρι" ή πιο σωστά ότι απ' αυτό απόμεινε. Το κάστρο που ο κυρ-Βιλεαρδουίνος έφερνε το σόι να ξεκαλοκαιρέψει και να ξεθαλαμώσει απ' την κάψα της γης στη Μεσσηνία.

Ερείπια αραδιασμένα τώρα με ελάχιστα από δαύτα να στέκονται στα πόδια τους. Για τους εδώ όμως ανθρώπους δεν έπαψε ποτές να είναι το Κάστρο.

Χτίσανε εδώ τον Αη-Λιά τους που τον προσκυνάνε κάθε κατακαλόκαιρο, χωρίσανε μερτικά και χωράφια - βολικά πολύ για τη σοδειά, αφού τα πάνω αλώνια μια ανάσα δρόμος μόνο.

Εδώ και η βρύση η μεγάλη, η "Βουλωμένη" - ποιος ξέρει πότε έφραξε και ποιος την ελευθέρωσε για να της δώσει τούτο τ' όνομα - να μπουρμπουράει το νερό με δύναμη. Τ' απομεσήμερα γυναίκες με τις μαντήλες τους κατεβασμένες να βρέχουνε μέτωπο και σβέρκο κι ύστερα γεμίζοντας τσίτσες και βαρέλες, φόρτωμα η δροσιά, να τις πηγαίνουν σε χέρια και σε στόματα που απόκαμαν.


Καμιά όμως δεν πάει εκεί μονάχη. Οι μανάδες τους από μικρές τις έμαθαν πως απ' τις κυράδες της πηγής πρέπει να φυλάγονται. Νεράιδες αυτές με το σπιτικό τους στα νερά και με το σώμα από νερό επίσης, ψάχναν - αιώνες τώρα - για θηλυκά να συνεχίσουν τη γενιά τους.

Από μικρό παιδί κι εμένα η μάνα μου τα ίδια μου 'λεγε.
Μου 'λεγε ακόμα πως μια μέρα - μικρό κορίτσι κι αυτή τότε - ψάχνοντας τ' άλογο που της πρόγκιξε, ζύγωσε τη βρύση καταμεσήμερο.
Τ' άλογο να σταλίζει στη σκιά εκεί δίπλα και η τιμωρία του πατέρα πιο πραγματική απ' τις ξωθιές. Ζυγώνει έτσι να το πάρει.

Τότε ήταν που τις είδε. Πάνω στα νερά να σέρνουνε χορό με τα μαντήλια τους στο χέρι. Τα γέλια τους και τα τραγούδια τους ξάφνιασμα στην μεσημεριανή ραστώνη. Η φορεσιά τους έντονη. Με ένα γιλέκο καταπράσινο που στις άκρες κρέμονταν ραμμένα κουδουνάκια. Σε κάθε λίκνισμα κι ο ήχος να μαγεύει όλο και περισσότερο. Κάλεσμα υπνωτιστικό σε κόσμο μες στον κόσμο μας.

Το άλογο αφήνιασε και πήρε τον δρόμο τρέχοντας. Η μάνα με την ανάσα πιασμένη το πήρε στο κατόπι. Στη μάνα της - τη γιαγιά μου - ποτέ δεν είπε τίποτα φοβούμενη το ξύλο που θα της καταχέριαζε. Μόνο στην αδερφή της το 'πε, κι αργότερα, με αυστηρότητα περισσή, το είπε και σε μένα.

"Τι παραμύθι όμορφο", είπα όταν το πρωτάκουσα, "μα ακόμα πιο όμορφη η βρύση εκεί πάνω"
"Ποτέ δεν θα πας εκεί μονάχη σου, τ' ακούς;" επέμεινε η μάνα μου.

Και βέβαια πήγα. Την επόμενη κιόλας μέρα.
Θες να έφταιγε η ζέστη η πολλή, η αυγουστιάτικη, θες να ήταν τα λόγια της μάνας που με γυρόφερναν και τσίγκλαγαν τη φαντασία, ορκίζομαι όμως πως φευγαλέα στην άκρη του ματιού κάτι πράσινο κουνήθηκε πάνω στο νερό και σαν να άκουσα γέλια πνιχτά. Κι αυτά τα κουδουνάκια λες να 'ταν από κανα κοπάδι εκεί κοντά; Απ' την άλλη όμως κανείς δεν βόσκει ζώα εκεί τριγύρω...


Χρόνια μετά η κόρη μου κρατά ένα παραμύθι για πολύ αγαπημένο, πότε από το στόμα της γιαγιάς, πότε από το δικό μου: "Μια φορά κι έναν καιρό ένα χωριό..."

Και φούμα φούμα...

Κοίτα να δεις φίλε μου από πότε το παλεύουνε το πράμα... Από τον Όθωνα στον mr- Καγκελάκι και το θέμα τον άλυτο έχει.

(Παρεπιμπτόντως πως γίνεται οι καλοί κύριοι υπεύθυνοι ενώ πιστεύουν πως θα ελαττωθεί δραστικά το κάπνισμα με τα μέτρα τους, ταυτόχρονα να ελπίζουν πως θα αυξήσουν και τα έσοδα τους από τον καπνό αυξάνοντας το φόρο;
Αφού έτσι, με πιάνει το φιλότιμο κι ενώ το έχω κόψει το ρημάδι εδώ και κάτι μήνες, μου 'ρχεται να το ξαναρχίσω. Όχι για μένα αλλά για το φουκαριάρικο το κράτος.)

(το διάταγμα του Όθωνα το βρήκα στο http://36dimotiko.blogspot.com/)

"Το γεγονός ότι υπάρχεις κατοχυρώνει τα θεμελιώδη δικαιώματά σου" - το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Τις τελευταίες μέρες πολύ μπλα μπλα, πολλά σενάρια. Ποιοι είναι οι τρομοκράτες, ποιοι τους υποκινούν, ποιοι οι στόχοι τους;. Και η προκήρυξη. Όπου τι θέλει να πει ο ποιητής;

Το μυαλό μας αρέσκεται να φτιάχνει σενάρια, να ψάχνει συνωμοσίες , και να γυρεύει λύσεις που θα τις ζήλευε και ο πλέον καταξιωμένος Σερλοκ Χόλμς.
Δρόμοι της σκέψης χαμένοι.

Προσπαθώ να πάρω θέση, όχι μόνο με το θυμικό αλλά και με την λογική. Σε πράματα που τρέχουν γύρω μου και που με μια πρώτη επιπόλαιη ματιά θα λεγες πως δεν αγγίζουν κάπου τη ζωή μου. Κι όμως είναι αυτά ακριβώς που την τυλίγουν σε μια κόλλα χαρτί - αθόρυβα και ύπουλα.

Καταλήγω στο ότι χωρίς να με ενδιαφέρει καθόλου ούτε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, ούτε ποιοι τους έβαλαν ή δεν τους έβαλαν, ούτε και το τι ζητάνε, οι πράξεις τους έχουν πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα Και δεν αναφέρομαι μόνο στην απώλεια ζωής που ούτως ή άλλως δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο.

Αναφέρομαι σε όλα εκείνα που ακολούθησαν σαν φυσική συνέπεια, σαν τα αναγκαία μέτρα. Όλα εκείνα που περιμέναν στη γωνιά την αφορμή που θα τα έχριζε "αναπόφευκτα".
Εν μέσω καλοκαιριού στα θερινά "ανάκτορα" ψηφίστηκαν τα εξής- σημειωτέον ότι ο νόμος δεν αναγνωρίζει καμιά δικαιοδοσία στη θερινή βουλή να αποφασίζει για ζητήματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών :

- το συ(μ)φοράϊ μπαίνει σε πλήρη λειτουργία. Εκτός από τις γνωστές μας κάμερες παρακολουθούνται πια τηλέφωνα υπολογιστές και δε συμμαζεύεται. Υπεύθυνη πλέον για αυτή την ομορφιά όχι η δικαστική αλλά η αστυνομική αρχή με ότι αυτό συνεπάγεται.

- αν για τον οποιοδήποτε λόγο οι ΗΠΑ σε θεωρήσουν ύποπτο - ακόμα κι αν για τον ίδιο λόγο τα ελληνικά δικαστήρια σε έχουν αθωώσει - το ελληνικό κράτος υποχρεούται να "διαβουλευθεί" και να σε δώσει. Σα να λέμε διαβούλεψη Χατζηαβάτη - Μπαρμπα Γιώργου ένα πράμα.

- καθώς και άλλα - εξίσου ενδιαφέροντα - για κουκούλες, εξυβριση αρχής, μετανάστες κλπ κλπ...

Από την άλλη, μέγα το όφελος για όλους εκείνους που από την μια στιγμή στην άλλη μετατρέπονται από απολογούμενοι σε ήρωες σωτήρες από τους κακούς. Ρε δε παν να γίνουν στάχτη όλα τα δάση της επικράτειας, η δήλωση έγινε στη βουλή τις προηγούμενες μέρες: "μέχρι τον Σεπτέμβριο η αστυνομία θα έχει δώσει ορατά αποτελέσματα"

Και καλά να την πληρώσει μόνο η πόρτα από το παρκάκι στην Κύπρου. Έλα μου ντε όμως που περνάει και η μάνα μου συχνά από κει. Κι αν κάνει πως πιάνει και καμιά βροχή φοράει και την κουκούλα της και είναι και κομματάκι αθυρόστομη!!!

(το σκίτσο του Β. Παπαγεωργίου)

Στο ωδείο...

Όταν τα μικρά άγουρα χεράκια μεταμορφώνονται σε κάτι πολύ πάνω από το μπόι τους.